| home |
| actie |
| discussie |
| Europese detentiecentra |
| maps migration |
| Afrique-Europe Interact |
| Crossing Borders newsletter |
| Forum |
| contact |
 |
 |
 |
|
|
|
Vrijheid geen Frontex!
08 maart 2011 Er kan geen democratie bestaan zonder wereldwijde vrijheid van beweging De dynamiek van de Arabische lente wekt in de hele wereld enthousiasme op. De opstandige bewegingen in de Maghreb bieden hoop, maar niet alleen omdat despotische regimes die onoverwinnelijk geacht werden verjaagd werden. Hoewel de richting van de verdere ontwikkeling open blijft, is duidelijk dat het domino-effect van de Tunesische 'Jasmijn'-revolutie snel het besef terugbracht dat geschiedenis van onderaf gemaakt wordt. De strijd is zowel gericht tegen de dagelijkse armoede als tegen de algemene onderdrukking, ze is net zo goed gericht op betere levensomstandigheden als op respect, in het kort: "brood en rozen". De ongelofelijke dagen van Midan al-Tahrir, het bevrijdingsplein in Caïro, hebben de betekenis van een zoektocht naar nieuwe vormen van zelforganisatie en basisdemocratie. Het streven naar gelijke rechten, autonomie en een deel van de economische welvaart wordt ook weerspiegeld in de boten die de Middellandse Zee oversteken richting Europa: vandaag vertrekkend van Tunesië en daarvoor uit Noord- en West-Afrika. "Exit" - om het recht op vrijheid van beweging op te eisen en te migreren om een ander, beter leven te vinden - en "Voice" - je stem verheffen en lokaal strijden - zijn niet tegenstrijdig, ze zijn eerder onderling verwoven. Dit was zelfs nog duidelijker tijdens de opstanden van 1989. De stem met de voeten bracht protestbewegingen tegen repressieve regimes teweeg van het 'reëel bestaande socialisme'. De muur viel omdat mensen hun vrijheid van beweging bevochten. Dit doet de retoriek over vrijheid van Westerse politici zelfs nog schijnheiliger afsteken, aangezien het precies deze politici zijn die nu roepen over het dreigende scenario van een vloed, om de bewegingen te beschrijven van migratie van en door Noord-Afrika, met het doel om de inzet van Europese grensagentschap Frontex te verkopen. De regeringen van de Europese Unie hebben de Noord-Afrikaanse heersers verzorgd en ondersteund en waren de afgelopen weken traag en terughoudend ten opzicht van de bewegingen van de opstand. Dit beleid wordt niet alleen gedreven door sterke economische belangen, maar ook door de gegroeide samenwerking in de controle van migratie. Hoe beter een despoot functioneert als waakhond voor het ge-externaliseerd grensregime van de EU, hoe meer hij beschouwd wordt als een belangrijke 'partner'. Bewegingen van migratie uit Afrika moesten met alle mogelijke middelen ingedamd worden. Duizendvoudig dood en lijden, niet alleen op zee maar ook in de woestijnen en in detentiecentra waren en zijn de gevolgen van deze smerige samenwerking. De migranten uit de Sub-Sahara, die momenteel slachtoffer zijn van pogrom-achtige vervolging in Libië, zijn door het regime van Gadaffi systematisch beroofd van hun rechten en onderworpen aan willekeurige mishandeling. De EU betaalde miljoenen aan de Libische dictator en leverde de noodzakelijk beveiligingstechnologie. Een vergelijkbare samenwerking bestaat met de Marokkaanse heerser en tot voor kort met het Tunesische regime. De Arabische revolutie markeert een mogelijke ineenstorting van het gruwelijke project van de EU van uitsluiting in het Middellandse Zeegebied. Via een mediacampagne waarmee angst gezaaid wordt over de ineenstorting van migratiecontrole wordt de toenemende versterking en militarisering van het grensregime van de EU - waarvoor Frontex symbool staat - gelegitimiseerd. De Europese grensagentschap vult het nationale grens-controlesysteem aan en breidt dat uit. Dat was al tientallen jaren gericht op afschrikking en criminalisering van migratiebewegingen. Frontex zal aan de Noord-Afrikaanse kust ingezet worden, zoals al gebeurt aan de West-Afrikaanse kust en aan de Grieks-Turkse grens. Het feit dat Italië algemene leiding heeft gekregen over "Operatie Hermes" is consequent en van een stuitende eerlijkheid: als gevolg van de samenwerking tussen Berlusconi en Gadaffi gedurende de afgelopen jaren werden ontelbare illegale 'push back'-operaties uitgevoerd in het Middellandse Zeegebied. Italië voerde een meesterwerk op door alle conventies over vluchtelingen te overtreden. En het is geen toeval dat degenen die de levens van bootvluchtelingen redden gecriminaliseerd worden, zoals in het geval van Cap Anamur en de Tunesische vissers wiens rechtszaken nog steeds voortduren. Migranten zoeken bescherming of een beter leven in Europa. Ze bewegen zich tegen een kloof van rijkdom en welvaart in, die verankerd is in Europa's neokoloniale relaties van overheersing en uitbuiting jegens Afrika. Daarom moet Europa's universele claim op vrijheid en democratie afgezet worden tegenover haar behandeling van degenen die gelijke rechten opeisen door te migreren. Frontex staat voor de uitbreiding van een dodelijk grensregime. Daar is geen plaats voor in een vrije wereld. Dood aan de externe grenzen zou morgen geschiedenis kunnen zijn. Er is echter geen politieke wil om dit te bewerkstelligen. In plaats daarvan voeren de EU-bestuurders een werkelijke oorlog aan de externe grenzen. Binnen de EU zijn ontrechting en deportatie onderdeel van een racistisch dagelijks leven. "Integratie" wordt gebruikt als drukmiddel om assimilatie af te dwingen, terwijl uitbuiting in de lage lonen sector gewoon voort blijft bestaan. Verzet en volharding bieden echter weerstand tegen de selectieve manier van het behandelen van migratie en daagt een systeem uit dat ongelijkheid en gebrek aan vrijheden behelst. Het is niet toevallig dat in deze turbulente tijden 300 migranten uit de Maghreb in hongerstaking zijn gegaan in Griekenland om hun legalisatie te eisen. Strijd om het recht om te blijven evenals stakingen van migranten steken overal op in Europa, nadat 15 jaar geleden de Sans Papiers in Parijs - met name afkomstig uit Afrika - naar buiten kwamen met de eis "papieren voor iedereen". De reisbewegingen die zich nu in Noord-Afrika voordoen tonen aan wat er mogelijk is. Ze verwijzen naar een nieuwe Arabische wereld, een nieuw Afrika, een mogelijk nieuw Europa. Ze verwijzen naar ruimtes van vrijheid en gelijkheid, die ontstaan bij transnationale strijd: in Tunis, Caïro of Bengazi evenzeer als in Europa en in bewegingen van migratie die beide continenten doorkruisen. (vertaling: globalinfo.nl) 8th of March 2011 Afrique-Europe-Interact |
