|
Sluit de bajesboot!
Groots protest tegen detentie van mensen zonder papieren
Zaterdag 2 april 2005, Rotterdam
actie bajesboten Rotterdam
In de Merwehaven in Rotterdam liggen sinds 6 maanden twee detentieboten voor uitgeprocedeerde vluchtelingen en mensen zonder verblijfsvergunning afgemeerd. In deze enorme vierkante bakken van drie verdiepingen worden 760 mensen onder onmenselijke omstandigheden vastgehouden in afwachting van een mogelijke uitzetting. Slechts 5 uur per dag mogen zij hun cel verlaten die zij met vieren delen. Er vinden geen activiteiten plaats, er is geen bibliotheeek of winkel. Om 12 u krijgt men cateringeten voor de komende 24 uur. Minister Donner roemde de lage kosten van de detentie op de bajesboten: de dagprijs is tweederde van de dagprijs in het reguliere gevangeniswezen!
Wij eisen onmiddellijke sluiting van deze mensonterende detentie waar mensenrechten worden geschonden. Wij keren ons tegen dit afschrikkingbeleid dat veel slachtoffers maakt. Wij staan voor een samenleving die openstaat voor migratie en de wereld om ons heen.
De actie tegen de bajesboot vindt plaats op 2 april, de Europese actiedag voor vrijheid van beweging en voor recht op verblijf. Dit initiatief van Europese netwerken en sociale bewegingen ontstond tijdens het Europees Sociaal Forum 2004 in Londen. De oproep tot actie benoemt vreemdelingendetentiecentra als donkere symbolen van migratiepolitiek die niet alleen vluchtelingen en migranten buiten Europa wil houden, maar eerder een proces voorstaat van selectieve insluiting van migranten, onder andere door illegalisering. De actiedag vorig jaar leidde tot acties in 49 Europese steden. Wij roepen mensen op om op 2 april hun stem te laten horen. Meer info over de Europese actiedag vind je op http://www.noborder.org
Met de actie aan de Merwehaven willen we met lawaai en kleur onze solidariteit betuigen aan de mensen binnen. Deelnemers aan het protest zijn oa de Sambaband Rythms of Resistance, de Fanfare van de 1e Liefdesnacht (onder voorbehoud), rap, straattheater, ….
Iedereen is van harte welkom!
Marconistraat 123, Merwehaven te Rotterdam
Contact:
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
Organisatie: sluit de bajesboot!
persbericht 3 april 2005
Geslaagd protest bij bajesboten in Rotterdam
Gisteren, zaterdag 2 april, hebben zo'n honderdvijftig mensen gedemonstreerd bij de bajesboten voor vluchtelingen en geïllegaliseerden in de Merwehaven in Rotterdam. Actiegroep “Sluit de bajesboten” had opgeroepen tot dit protest in het kader van de internationale actiedag voor vrijheid van beweging en voor recht op verblijf. In een twintigtal steden in Europa vonden protesten plaats.
De politie-inzet bij de demonstratie was ronduit intimiderend. Het gebied rondom de boten was afgegrendeld door honderden agenten. Mobiele eenheid, politie te paard, de hondenbrigade en een helicopter waren uitgerukt en het toegewezen manifestatiegebied was omringd door speciale hekken. In het water rondom de bajesboten cirkelden constant verschillende politieboten.
Ondanks de grimmige sfeer en een drietal onnodige arrestaties was de stemming bij de manifestatie goed. Er vond een drie uur durend programma plaats met sambamuziek, gezang, dichters en sprekers, en veel lawaai en gezwaai voor de gevangenen. Een man die onlangs zelf gevangen zat op de bajesboot, vertelde een aangrijpend verhaal over zijn ervaringen binnen “In die boot zitten wij met zijn vieren op een cel van maar een paar meter...Wij mensen zonder papieren worden in dit land behandeld als dieren, als kakkerlakken”.
Met roepen en zwaaien lukte het de demonstranten contact te leggen met de gedetineerden op de boten. De gevangenen lieten hun waardering voor de actie duidelijk blijken. Zij riepen terug, gooiden papiersnippers uit hun ramen en schreeuwden “thank you”. Enkele gedetineerden reageerden zo uitbundig dat de politie meende te moeten ingrijpen op de boot; één man werd zelfs in isolatie geplaatst.
Actiegroep “Sluit de bajesboten” meent dat het huidige Nederlandse migratiebeleid, slechts gericht op buitensluiten en gedwongen uitzetten, onmogelijk uitgevoerd kan worden zonder mensenrechten te schenden. De erbarmelijke omstandigheden waaronder mensen zonder papieren en uitgeprocedeerde vluchtelingen op de boten vastgehouden worden zijn hier een voorbeeld van. “Sluit de bajesboten” staat voor een samenleving die openstaat voor migratie en de wereld om ons heen.
Einde persbericht |
[persbericht 27-01-2006]
Sinds vanmorgen 6 uur heeft de actiegroep 'Migranten welkom' twee detentieboten in aanbouw in Zaandam bezet. De boten zijn bestemd voor het opsluiten van 'illegale migranten' en uitgeprocedeerde asielzoekers in afwachting van hun uitzetting. De gevangenissen, met elk 150 2-persooncellen, worden gebouwd in opdracht van het ministerie van Justitie en de Rijksgebouwendienst door Ursem Bouwsystemen BV. De boten komen te liggen in Krimpen aan de IJssel en mogelijk Zaandam.
Tot nu toe is het door Justitie en de gemeente Zaanstad stil gehouden dat hier twee boten gebouwd worden voor het gevangenzetten van migranten zonder papieren. Na de brand in het onveilige uitzetcentrum op Schiphol onstond veel commotie en het uitzetbeleid heeft sinds die tijd veel negatieve aandacht gehad. Kennelijk trekt Justitie zich hier niets van aan: Justitie weigert de uitzetmachine stop te zetten en kiest weer voor het bouwen van zo goedkoop mogelijke gevangenissen voor migranten.
De actiegroep eist:
-van Ursem Bouwsystemen BV de onmiddelijke stopzetting van de bouwwerkzaamheden aan de twee bajesboten
-van de overheid een onmiddelijke stopzetting van alle vreemdelingendetentie en gedwongen uitzettingen
-van de gemeente Zaanstad dat ze haar medewerking aan dit bouwproject intrekt en weigert dat een van de boten in Zaanstad zal blijven liggen
Op dit moment bevinden zich zo'n 40 actievoerders in en op het dak van de boten. Zij hebben zich vastgeketend en hebben een groot spandoek opgehangen met de tekst: 'Migreren is geen misdaad, stop het uitzetbeleid, migranten welkom'. Een grote groep actievoerders steunt de bezetters en verspert de ingang van het bouwterrein.
De actiegroep bezet de boten in solidariteit met alle migranten. Zij menen dat migranten en vluchtelingen in Nederland op vernederende en discriminerende wijze behandeld worden. Het uitzetbeleid is onmenselijk en onacceptabel en schendt de rechten van mannen, vrouwen en kinderen.
Migratie is een onderdeel van het globaliseringsproces wat niet tot stilstand gebracht kan worden. Migranten zijn ondernemende mensen die hun land verlaten op zoek naar een betere toekomst. Vluchtelingen hebben vaak geen keuze dan hun land te verlaten. Door het repressieve afschrikbeleid dat Nederland voert wordt migratie niet gestopt maar vallen er wel meer slachtoffers.
 Het politiek klimaat in Nederland op dit moment vraagt om verdergaande offensieve acties die direct ingrijpen in de uitvoering van het racistiche beleid. De actiegroep heft de bezetting van de bajesboten pas op als hun eisen ingewilligd zijn.
actiegroep 'Migranten welkom'
Locatie bezettingsactie:
Rijshoutweg 14, bedrijventerrein Achtersluispolder, Zaanstad.
|
|
Zaanse bajesboten opnieuw doelwit actie
[persbericht, 13 oktober 2007]
Afgelopen nacht heeft actiegroep Niet Open Maar Slopen de tekst 'GEEN MENS IS ILLEGAAL' op de nieuwe bajesboten in Zaandam geschilderd. Op de waterkant van de 102 meter lange boten werden de enorme letters aangebracht. Het is onduidelijk hoe de aktievoerders op de boten zijn gekomen. Er zijn geen arrestaties verricht.
De detentieboten zijn gebouwd voor het opsluiten van 600 migranten zonder verblijfstitel en zullen binnen zeer korte tijd in gebruik genomen worden. Het personeel van de boten is al begonnen met proefdraaien en begin november zullen de eerste gevangenen arriveren. Op 4 oktober jl. heeft de gemeente Zaanstad, na een vertraging van een jaar, een gebruiksvergunning voor de eerste boot afgegeven. Deze boot is dan ook het doelwit van de aktie van afgelopen nacht.
De twee dententieboten zijn vanaf het begin van de bouw in de Zaanse haven bron van hevige kritiek. De gemeente Zaanstad gaat om werkgelegenheidsredenen akkoord met het opsluiten van honderden mensen die geen crimineel feit gepleegd hebben, maar wie het slechts aan verblijfsdocumenten ontbreekt. Doel is uitzetting, maar een grote meerderheid van de migranten in vreemdelingendetentie worden niet uitgezet maar eindigt na een lange tijd in detentie weer de straat. Zonder papieren, zonder rechten. Met de opening van de Zaanse boten én de aankomende opening van de gevangenis in Alphen a/d Rijn wordt het Nederlandse repressieve vreemdelingenbeleid verder opgeschroefd.
De bajesoten in Zaandam kennen dan ook een geschiedenis van protest. Op paasmaandag dit jaar werden de hekken om de detentieboten neergehaald door 90 actievoerders van de actiegroep Migranten Welkom. In januari 2006 werden de boten in aanbouw door dezelfde actiegroep een dag lang bezet gehouden. Afgelopen donderdag nog bezocht een groep actievoerders genaamd Openingscommissie Zaanse Schande een commissievergadering waar de detentieboten ter sprake zouden komen. De overdracht van een meegebrachte gevangene aan verantwoordelijk wethouder Egberts kon toen geen doorgang vinden daar hij de zaal ijlings verliet. De vergadering vond toen eveneens plaats.
Ook actiegroep Niet Open Maar Slopen keert zich vierkant tegen de detentieboten. In de woorden van een van de aktievoerders: "Migratie is van alle tijden en plaatsen. Door migranten te criminaliseren worden de beweegredenen van migranten aan de kant geschoven: de ongelijke verdeling van welvaart in de wereld en de voortdurende aanwezigheid van oorlog en repressie. Wij mogen onze ogen daar niet langer voor sluiten." Migreren is geen misdaad, geen mens is illegaal.
Actiegroep Niet Open Maar Slopen
|
Overzichtsartikel vreemdelingendetentie
Van barbaren en illegalen
door Anton van Kalmthout - De brand in het detentiecentrum in Amsterdam heeft Nederland op indringende wijze geconfronteerd met de wijze waarop wij in Nederland omgaan met niet-Nederlanders die niet over de juiste papieren beschikken om hier in Nederland te mogen blijven. In Frankrijk heten zij de ‘Sans Papiers', in België spreekt men wel van ‘Ongedocumenteerden', in Nederland noemen wij hen ‘illegalen'.
In vergelijking met de meeste andere Europese landen is het huidige Nederlandse beleid ten aanzien van ‘illegalen' uitermate restrictief te noemen. Uitgangspunten van dit beleid zijn dat deze vreemdelingen zonder papieren hier niet horen te zijn, dat met uitzondering van noodzakelijke medische zorg, onderwijs voor leerplichtige kinderen en rechtsbijstand alle andere voorzieningen van de verzorgingsstaat zijn uitgesloten en dat wie hier niet mag zijn een eigen verantwoordelijk-heid heeft om te vertrekken. Wie niet uit zichzelf vertrekt zal met harde hand uit de samenleving (vreemdelingen-detentie) en vervolgens uit Nederland worden verwijderd. Zo gauw het woord harde hand valt, komen we al snel op het terrein van het strafrecht. Als de instrumenten van andere rechtsterreinen, met name van het vreemdelingenrecht, zelf niet voldoende zijn om het doel -verwijdering uit Nederland- te bereiken, dan volgt al snel de toevlucht naar het meest repressieve deel van ons rechtssysteem, het strafrecht. Er bestaat immers bij velen nog steeds een onwankelbaar geloof in het strafrecht als geschikt middel om kennelijk dringende maatschappelijke problemen op te lossen. Onder criminologen en strafrechtsdeskundigen vindt dit vertrouwen in de veronderstelde oplossende functie van het strafrecht doorgaans weinig bijval, eerder scepsis, maar dit heeft weinig invloed op beleidsmakers. Het inzetten van strafrechtelijke middelen, zoals detentie ten behoeve van een voorgenomen uitzetting, versterkt het algemene beeld dat illegaliteit en criminaliteit onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Na de brand in Amsterdam berichtten de media dan ook dat er 11 illegalen waren verbrand en dat de politie met behulp van helikopters op zoek was naar de ontsnapte 8 gedetineerden. Minister Donner rechtvaardigde de afwezigheid van een centraal ontgren-delingssysteem in het detentiecentrum met het argument dat het met druk op de knop openen van alle deuren uiteraard niet past in een penitentiaire inrichting. Maar hoezo uiteraard? ‘Illegalen' zijn immers geen criminelen. Illegaal verblijf is niet strafbaar, en de enige reden waarom zij hier niet mogen zijn is dat zij niet of niet meer over een geldige verblijfsvergunning beschikken. Onder de illegalen treffen we naast uitgeprocedeerde asielzoekers en hun kinderen personen aan wier tijdelijke verblijfsvergunning of tewerkstellingsvergunning is ingetrokken of toeristen die langer dan de wettelijke termijn in Nederland gebleven zijn. Daarnaast zijn er veel buitenlanders die om uiteenlopende redenen de lange asielprocedure hebben gemeden en als (tijdelijke) arbeidsmigrant zonder papieren proberen voor henzelf en hun achtergebleven familieleden wat geld te verdienen.
Harde aanpak van de ‘illegalen'
Illegaal verblijf is op zichzelf niet strafbaar. De strafbedreigingen waarmee de overheid illegale binnenkomst en illegaal verblijf probeert te ontmoedigen richten zich dan ook niet op de illegale vreemdeling zelf, maar op gedragingen van degenen die illegale binnenkomst en verblijf bevorderen of daarvan profiteren, zoals mensen-smokkel, mensenhandel, illegale tewerkstelling. Hoewel deze strafbedreigingen zich expliciet richten op anderen dan de illegale vreemdeling richten de pijlen van de bestrijding van de illegaliteit zich toch nog hoofdzakelijk op de illegale vreemdeling zelf en worden bijvoorbeeld de profiteurs van de illegalen zoals huisjes-melkers, kamerverhuurders, illegale werkgevers, ondanks gespierde uitspraken van bewinds-lieden en politici nog redelijk uit de wind gehouden. Mocht er al van een vervolging van illegale werkgevers sprake zijn dan gaat het meestal om relatief lage transactie-of boete-bedragen, die als bedrijfsrisico worden ingecalculeerd. Het accent bij de strafrechtelijke bestrijding van illegaliteit ligt dus in toenemende mate op een harde aanpak van de ‘illegalen' zelf. Steeds vaker wordt daarbij teruggegrepen op het zwaarste instrument dat ter beschikking staat: de vreemdelingenbewaring. In 1989 had justitie daarvoor 200 plaatsen in de huizen van bewaring gereserveerd, 15 jaar later is dat aantal gestegen tot ruim 2100, verdeeld over verschil-lende soorten inrichtingen: grenshospitium, huizen van bewaring, uitzetcentra, detentie-boten. Dit zijn verschillende benamingen voor min of meer het zelfde doel: opsluiting ten behoeve van uitzetting. De regimes in deze inrichtingen lopen uiteen van zeer sober tot streng, vergelijkbaar met strafrechtelijke detentie, maar met minimale voorzieningen voor wat betreft arbeid, ontspanning, recreatie, contact met de buitenwereld, luchten, medische zorg.
Slechtere rechtsbijstand dan voor gedetineerden
Formeel is de vreemdelingenbewaring een administratieve maatregel, maar in de praktijk is er geen verschil met de strafrechtelijke detentie. De tenuitvoerlegging van deze maatregel is vrijwel steeds gebaseerd op de strafrechtelijk- penitentiaire regelgeving. Als gevolg van de aanscherping van deze regelgeving voor strafrechtelijk gedetineerden (inperking dagprogramma, meerpersoonscellen, reductie van recreatie, sport, educatie, bewegingsvrijheid) is ook de vreemdelingenbewaring teruggebracht tot een standaard- sober regiem. De wijze van tenuitvoerlegging in een politiebureau of huis van bewaring verschilt niet van die van een in verzekering of voorlopige hechtenis gestelde verdachte of kort gestrafte. In bepaalde opzichten is het op de vreemdelingbewaring toepasselijke regiem zelfs zwaarder, doordat bepaalde voorzieningen, zoals verlofregelingen niet voor illegalen van toepassing zijn, onder-steuning van de reclassering afwezig is en ook de rechtsbijstand aanzienlijk meer te wensen overlaat dan die welke aan preventief gedeti-neerden wordt gegeven. Illustratief voor de wijze waarop ons rechtssysteem tegen illegalen aankijkt is de uitspraak van de Raad van State dat waar voor in verzekering en voorlopige hechtenis gestelde verdachten, de wettelijke verblijfstermijn van tien dagen in een politiebureau niet mag worden overschreden, er geen belemmering is om dit wel te doen waar het om een vreemdeling in vreemdelingen-bewaring gaat. In feite komt de huidige bejegening van vreemdelingen zonder verblijfsstatus er op neer dat zij maar in beperkte mate aanspraak kunnen maken op de waar-borgen die de rechtstaat zou moeten bieden. Ten opzichte van andere personen die de vrijheid wordt ontnomen, zoals verdachten of personen die wegens een psychische stoornis gedwongen in een psychiatrisch ziekenhuis worden opgenomen, vindt er bij illegale vreemdelingen niet na enkele dagen een rechterlijke controle op de vrijheidsbeneming plaats, maar pas na vier weken. Ook kent de wet geen maximumduur van deze detentie, met als gevolg dat velen meer dan 1 tot 1.5 jaar in onzekerheid verkeren over wat er met hen gaat gebeuren. In veel gevallen ontbreekt goede rechtsbijstand van een advocaat, minderjarigen blijven verstoken van de wettelijk voorgeschre-ven onderwijsvoorzieningen en van de zorg en aandacht waaraan zeker zij in hun ontwikkelings-fase dringend behoefte hebben. Ook op terugkeer gerichte speciale projecten, die het mogelijk maken dat vreemdelingen met opgeheven hoofd, met behoud van zelfrespect en met een perspectief voor de toekomst kunnen terugkeren naar het land van herkomst, zijn inmiddels allemaal beëindigd.
Rechtbanken worden aan het lijntje gehouden
Het hele systeem is hierdoor vrijwel uitsluitend gericht op afschrikking en ontmoediging. Om die reden wordt de vreemdelingenbewaring ook niet meer gehanteerd, zoals in de wet staat voorgeschreven, namelijk als uiterste middel, als andere, minder ingrijpende alternatieven zijn uitgeput. Toch zijn deze middelen in theorie in ruime mate voorhanden, zoals een periodieke meldplicht, onderbrenging bij een betrouwbaar geacht verblijfsadres, borgstelling door een particulier of instelling, die zich gedurende het verblijf in Nederland garant stelt. In de praktijk lukt het echter maar zelden om een dergelijk alternatief door de overheid, in casu de IND, erkend te krijgen. In veel gevallen zou de vreemdelingenbewaring zelfs in het geheel niet mogen plaats vinden, omdat de wet uitdrukkelijk voorschrijft dat daarvoor aan twee voorwaarden moet zijn voldaan: 1) er moet sprake zijn van een concreet zicht op uitzetting en 2) de openbare orde of nationale veiligheid moet in het geding zijn. Vaak is er nauwelijks sprake van een reëel zicht op uitzetting en wordt de rechtbank maandenlang aan het lijntje gehouden met de mededeling dat er spoedig toestemming van het land van herkomst te verwachten is dat de vreemdeling kan terugkeren. De werkelijkheid laat evenwel zien dat van de personen die langer dan drie maanden in bewaring zijn gehouden er uiteindelijk minder dan 20% daadwerkelijk wordt uitgezet. Desondanks is het vaste praktijk dat rechtbanken pas na zes maanden detentie geneigd zijn om het belang van de vreemdeling om te worden vrijgelaten, zwaarder te laten wegen dan het belang van de overheid om de vrijheidsbeneming te laten voortduren. Op zich zou het criterium dat vreemdelingenbewaring alleen geoorloofd is als dit noodzakelijk is in het belang van de openbare orde en nationale veiligheid, voldoende waarborg moeten bieden voor al te lichtvaardige vrijheidsbenemingen. In het strafrecht is een voorlopige hechtenis alleen mogelijk als er sprake is van een ernstig misdrijf waarop meer dan vier jaar gevangenisstraf staat. Een dergelijke drempel kent de vreemdelingen-bewaring niet. Het feit dat de vreemdeling niet uit eigen beweging Nederland heeft verlaten, is al voldoende grond om daarin een bedreiging van de openbare orde te zien en daarop de vrijheids-beneming te funderen. In de praktijk wordt het openbare orde criterium dan ook nauwelijks meer getoetst.
Klinkeren is: enkele reis Venlo of Roosendaal
Afgezien van het rechtmatigheidaspect, moeten er ook grote vraagtekens worden gesteld bij de effectiviteit van deze, voor de vreemdeling ingrijpende maatregel. Al jaren stijgt de gemiddelde verblijfsduur van de vreemdelingen-bewaring. Deze is op dit moment 80 dagen, het dubbele van tien jaar geleden. Effectief ligt het daadwerkelijk gerealiseerde aantal uitzettingen op niet meer dan 40%. Daarbij moet nog worden aangetekend dan ruim 10% van deze uitgezette personen na enige tijd weer in Nederland terugkomt en dat onder de 40% uitgezette personen ook nog dubbeltellingen voorkomen, zodat het effectieve uitzetpercentage vermoedelijk niet boven de 35% zal uitkomen. De overige 65% wordt na verloop van tijd, als uitzetting om uiteenlopende redenen niet mogelijk blijkt te zijn, weer vrijgelaten. In de praktijk heet dit ‘klinkeren', (op de keien zetten), met de opdracht binnen 24 uur het land te verlaten. Ter stimulering krijgen zij van de penitentiaire inrichting een enkele reis treinkaartje mee naar de grensplaats naar keuze: Venlo of Roosendaal. Aldus exporteren wij het illegalenprobleem naar onze buurlanden. Deze doen omgekeerd hetzelfde, zodat er inmiddels een omvangrijke carrousel is ontstaan van vreemdelingen die dan eens in het ene dan weer in het andere land verblijven. Voor velen is overigens het vertrekken naar het buitenland geen alternatief. Zij verdwijnen wat in ambtelijke termen ‘MOB' heet (met onbekende bestem-ming) en hervatten hun veelal uitzichtloze leven in de marginaliteit van de illegali- teit, afhankelijk van hetzij overlevingscriminaliteit hetzij illegale arbeid, en als zodanig een dankbare prooi voor uitbuiters en profiteurs. Deze situatie is nog nijpender als zij in de tang zitten van mensen-smokkelaars, bij wie zij zwaar in de schulden zitten. Deze hanteren bepaald geen zachtzinnige methoden, waaronder bedreiging van familie-leden in het thuisland, om hun vorderingen te innen.
Rechteloosheid
Het huidige vreemdelingenbeleid wordt sterk gedomineerd door kil productiedenken. Twee doelstellingen staan daarbij centraal: Beperkingen van de import (zo min mogelijk toelaten) en verhoging van de export (stimulering gedwongen terugkeer en uitzettingen). Het product waar het om gaat noemen wij ook niet meer mensen of medeburgers, maar vreemdelingen en illegalen, bij voorkeur geassocieerd met het adjectief crimineel. Daarmee wordt het zelfde beeld opgeroepen als wat destijds de Grieken deden toen zij de niet- Grieken als ‘ Barbaroi ' aanduidden. Door deze niet- Grieken uit te sluiten van de Griekse samenleving, door hen geen rechten toe te kennen en hen als een gevaar voor de samenleving te beschouwen, kreeg de term ‘ Barbaroi' geleidelijk aan de betekenis die nu aan het wordt ‘barbaar' wordt toegekend. Wat de Barbaren waren voor de Grieken, zijn de illegalen voor ons. Vrijwel rechteloos, een speelbal van de beleidsmakers en malafide profiteurs, gepresenteerd als een gevaar voor de samenleving, waarvoor vrijwel niemand in de samenleving meer opkomt. Of zou de brand in Amsterdam ons misschien toch wakker hebben geschud en ons doen beseffen dat hun tragedie niet minder erg is dan die van Volendam en Enschede
Antom van Kalmthout is hoogleraar aan de faculteit rechtsgeleerdheid, departement strafrecht-wetenschappen aan de Universiteit van Tilburg. Dit artikel verscheen in Zandschrift, december 2005; www.gevangenispastor.nl
|
|
|
